Zundag

Et was zundag in de vrogte, een dreugen bek en de kop dee mien zo zeer.
As ontbijt nam ik een bierke, et smaken goed, et smaken mien noar mear.
In een groten stapel klere, zocht ik noar mien mooiste vieze shirt.
Wat water en ik kam mien hoar, de trappe af e-stoekt, den dag begunt.
Asof ik uut een schosteen krop, deurgernkt en mien strotte zat nog dicht.
En ik kek eens rond en zag een kind, schuppen tegen een blik.
Ik stak de stroate oaver en rok de loch van earpels fijn e-bakken.
En god, et nam mien terug noar iets wa'k niet mear had, argens lang e-lene.

En de klokken gingen loên, 'n ik wol dak neet zo wakker was,
Want de eenen slag gig vlugger en den anderen uut de pas.
Der is niks hengstens den dood, wat ow zo goddeloos de wacht anzeg,
As den kompleet misplaatsten toon, van dat carillon in 't morgenlech.

In et park zag ik een vader met een heel klein deerntjen an et springen.
En ik stoppen bi-j de karke, heur'n et orgel en et zingen.
Ik leep wieter in de stroate en argens klonk de lokroep van et cafe…
Et echoen in mien kop oaver dreume, en mien herinnering slier'n weg.
En de klokken gingen loên!!